فرو ریختن سلامت در زوارق

در روستای زوارق شهرستان بناب، مرکز بهداشتی‌ سال‌هاست به‌جای آن‌که مأمنی برای سلامت مردم باشد، به نمادی از بی‌توجهی، فرسودگی و ترک فعل مسئولان تبدیل شده است. ساختمانی که باید محل آرامش، امنیت و ارائه خدمات حیاتی باشد، امروز به یک سازه کلنگی و نیمه‌ویران بدل شده؛ سازه‌ای که هر لحظه امکان فرو ریختن بخش دیگری از آن وجود دارد.

به گزارش خبرنگار بیناب سئون، در این مرکز، کارکنان بهداشت همچنان با تمام توان مشغول خدمت‌رسانی‌اند؛ اما در شرایطی که هیچ شباهتی به استانداردهای اولیه یک مرکز درمانی ندارد. حین حضور بیماران و مراجعه‌کنندگان، خاک، گچ، سیمان و تکه‌های مصالح از سقف فرو می‌ریزد؛ صحنه‌ای که نه‌تنها شأن مردم را زیر سؤال می‌برد، بلکه جان آنان و کارکنان را نیز در معرض خطر جدی قرار می‌دهد.

با آغاز فصل پاییز و بارندگی‌های اخیر، وضعیت این ساختمان فرسوده به مراتب وخیم‌تر شده است. نفوذ آب از سقف و دیوارها کاملاً مشهود است و در برخی نقاط، ریزش مصالح به دلیل همین نفوذ آب اتفاق افتاده؛ گواهی روشن بر اینکه این مرکز عملاً از نظر ایمنی غیرقابل استفاده است. درزهای سقف، ترک‌های دیوار، نم‌زدگی گسترده و بوی رطوبت، همه نشان می‌دهد که این ساختمان مدت‌هاست از مرحله هشدار عبور کرده و وارد مرحله بحران شده است.

نکته تأسف‌بار اینجاست که تمام مسئولان شهرستان بناب از این وضعیت باخبرند. این موضوع نه پنهان است و نه تازه؛ سال‌هاست که مردم و کارکنان درباره خطرات این ساختمان هشدار داده‌اند، سکوت و بی‌عملی مسئولان در برابر چنین وضعیت خطرناکی، پرسش‌های جدی درباره اولویت‌ها، مدیریت منابع و مسئولیت‌پذیری آنان ایجاد می‌کند.

چگونه ممکن است در قرن بیست‌ویکم، در کشوری که مدام از توسعه زیرساخت‌های سلامت سخن می‌گوید، مرکز بهداشتی یک روستا به حدی فرسوده باشد که سقف آن هنگام حضور بیماران فرو بریزد؟ چگونه می‌توان پذیرفت که کارکنان بهداشت، که باید در محیطی امن و استاندارد فعالیت کنند، مجبور باشند زیر سقفی کار کنند که هر لحظه ممکن است بخشی از آن سقوط کند؟

این وضعیت نه‌تنها یک مشکل عمرانی، بلکه یک تهدید مستقیم برای سلامت عمومی است. مرکز بهداشتی زوارق امروز به‌جای آن‌که محل درمان باشد، خود به یک عامل خطر تبدیل شده. ادامه این شرایط، مصداق بارز ترک فعل و بی‌توجهی به حقوق اولیه مردم است.

مردم زوارق حق دارند بپرسند: چرا بودجه‌ای برای نوسازی این مرکز تخصیص داده نشده؟ چرا مسئولان فقط از وضعیت خبر دارند، اما هیچ اقدامی نمی‌کنند؟ چرا جان مردم و کارکنان باید قربانی بی‌توجهی مدیریتی شود؟

روستای زوارق سزاوار احترام، امنیت و خدمات شایسته است؛ نه سقفی که هنگام مراجعه برای درمان، بر سرشان خاک و گچ ببارد.