روز خبرنگار با هزار و یک عکس و تجلیل از مقام خبرنگار  به همراه وعده ها و جملاتی دوست داشتی گذشت و خبرنگارانی که درد‌ها و رنج‌های بی‌شمار جامعه، آرام و قرارشان را گرفته و قلم را برای زدودن مشکلات جامعه به رقص در می‌آورند و چه دردناک است که گاهی با تزویر حقیرانه از این آشفته بازار، عزم را برای بستن دهان‌ها با شکستن قلم‌ها جزم می‌کنند.

خبرنگاران انبوهی از مشکلات مردم را با خود یدک کشیده و مشقت ها را لمس می کنند، مشقت بیکاری و سرگردانی جوانان تحصیلکرده، درد گرانی و تورم، درد بی آبی و بی برقی، آمار غیر قابل باور طلاق و فرو پاشی کانون خانواده‌ها و ناهنجاری‌ها و ناملایمات اجتماعی، درد بی‌فرهنگی و تکیه بر آداب و سنت‌های غلط در جامعه و درد خیلی از مطالبات بزرگ به حق مردم که در سایه ی بی مهری برخی ها به کمترین سطح مطالبه تنزل کرده و مشکل نان و آب را در پیش گرفته است که در این بین آنها فرصتی برای مطالبه مشکل مسکن، امنیت شغلی و معیشت خود  در این روزها پیدا نمی کنند.

مشکلات فله ای در طول سال بوسیله ی خبرنگاران در رسانه ها به رخ کشیده می شود و سهم مسئولین از این اقدام تنها نظاره گر بودن آن می باشد که واکنش خاصی برای حل آنها از خود نشان نمی دهند و همچنان مشکلات مردم در فضای مجازی جولان می دهد و حتی بسیار دیده شده که نقدی به این آشفته اوضاع مدیریتی به جرم مخالفت با توسعه و پیشرفت تفهیم‌ اتهام خبرنگار شده است! که این درد بزرگی به جامعه ی خبرنگاران می باشد.

شعار‌های رنگارنگ مسئولان در ستایش مقام مظلومترین قشر جامعه… و شعار‌هایی که هر ساله همزمان با ۱۷ مرداد سر داده می‌شود و پس از مدتی به فراموشی سپرده شده تا سالی دیگر و ۱۷ مردادی دیگر…

امید آن می رود که مدیران و سخنرانان گرامی در امتداد شعار‌های رنگارنگ در وصف خبرنگاران آستین بالا زده و مشکلی از گره مردم را هر چند ناچیز باز کنند و نشان دهند که در عمل جایگاه واقعی خبرنگار را تکریم کردند.

سخن آخر این است که مسئولین شهرستان باید قبول کنند که اصحاب رسانه نماینده افکار عمومی مردم در رساندن معضلات و مشکلات به گوش آنها و پیگیری مطالبات به حق مردم وظیفه ذاتی دارند و بایستی مسئولین نیز در این عمل پاسخگویی به آنها را سرلوحه خویش قرار داده و بدور از وعده‌های غیر عملی به مردم بگویند در دوران مسئولیت خویش برای این مردمانش چه کرده‌اند؟!